Obszary pomocy:
- trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z innymi,
- trudności w związkach
- kryzys emocjonalny,
- zaburzenia nerwicowe, psychosomatyczne, depresja
- kryzys w sferze zawodowej,
- trudności wychowawcze,
- brak poczucia sensu i celu w życiu,
- uzależnienia (na przykład od środków psychoaktywnych, leków)
- współuzależnienie
- trudność w zrozumieniu samego siebie
- przewlekły stres
- żal po stracie bliskiej osoby
- smutek, przygnębienie, lęk lub złość bez wyraźnego powodu
- zaburzenia jedzenia (anoreksja, bulimia, objadanie się)
- lęki (np. przed wychodzeniem z domu, byciem samemu)
- obsesje i czynności przymusowe
- załamania nerwowe po ciężkim i bolesnym przeżyciu
- problemy związane z orientacją seksualną
- choroby psychosomatyczne (na przykład bóle głowy, nagłe uderzenia serca z towarzyszącym im lękiem, obniżona odporność, bóle mięśni, żołądka lub inne problemy gastryczne)
- choroby przewlekłe i nowotworowe
- psychozy (równolegle do leczenia prowadzonego przez psychiatrę)
- chęć poznania siebie i własnego rozwoju
Konsultacja psychologiczna jest to forma kontaktu obejmująca kilka sesji w trakcie których pacjent zgłasza swoje problemy (trudności, dolegliwości ). Wspólna rozmowa z psychoterapeutą ma na celu ustalenie jakiego rodzaju pomocy potrzebuje zgłaszająca się osoba. W trakcie konsultacji ustalane są zasady uczestniczenia w psychoterapii czy innej formie pomocy oraz cele, których ma ona dotyczyć.
Psychoterapia indywidualna to cykl regularnych wizyt dla osób, które mają wewnętrzną gotowość do pracy nad sobą oraz odczuwają potrzebę osobistego rozwoju. Wizyty odbywają sie zazwyczaj raz w tygodniu, a proces terapeutyczny trwa od kilku miesięcy (terapia krótkoterminowa) do kilku lat (terapia długoterminowa). Jego długość zależy od rodzaju zgłaszanego problemu oraz charakteru i zakresu wprowadzanych zmian. Warunki współpracy są indywidualnie ustalane między terapeutą a klientem za pomocą kontraktu terapeutycznego.
Interwencja kryzysowa to forma spotkania, której celem jest przywrócenie u pacjenta zdolności do samodzielnego pokonania lub złagodzenia objawów reakcji stresowej, zapobieżenie przejścia kryzysu w stan ostry lub chroniczny. Trwa od 1 do 12 spotkań. Kryzys ma miejsce wtedy, gdy w wyniku zdarzenia losowego lub nowej sytuacji życiowej, człowieka ogrania nadmierny stres, czyniąc go niezdolnym do prawidłowego funkcjonowania. Może przejawiać się dużym napięciem emocjonalnym, poczuciem bezradności, uczuciem przerażenia, rozpaczy lub wrogości, obawą przed utratą kontroli.
Psychoedukacja ma na celu przekazywanie wiedzy na temat funkcjonowania człowieka w różnych okolicznościach życiowych i warunkach społecznych. Dzięki zdobytej wiedzy na temat trudności napotykanych w życiu możliwe jest zmniejszenie poczucia lęku oraz znalezienie dogodnych rozwiązań. Często używana jest w leczeniu zaburzeń psychicznych, zwykle takich jak depresja, schizofrenia, choroba afektywna dwubiegunowa, zaburzenia odżywiania oraz uzależnieniach. W tym przypadku ma ona na celu zmianę zachowań i postaw, a także naukę radzenia sobie z chorobą i zrozumienie jej. Psychoedukacja może być także pomocna przy wszelkiego typu trudnościach wychowawczych czy też trudnościach w kontaktach społecznych.